Kapirasong Paraiso

Walang sawang lipat bahay

2011-10-17T13:12:00.003+08:00

Pero ito na talaga! Wala nang bawian. Dito na talaga ako tatanda at uugatin.

http://kapirasongparadiso.wordpress.com

Pakiramdam ko ang mature ko na dahil nasa WordPress na ako. Wala akong basehan nito. Para sa akin lang talaga, medyo mature ang mga manunulat sa WordPress. CHOS!

See you there!

Tiwala sa sarili

2011-10-05T16:56:00.004+08:00

Nakaisip na ako ng dahilan kung bakit nananatiling frustration ang pagsikat ko sa internet.

Simula nang matuto akong kumalikot ng computer at maglaboy sa internet; nang pagdaanan ko ang sinasabi ni Erik Erikson na Identity VS Role Confusion; yang sikat na sikat na teen angst; at nang mamulat ako sa mundo ng blogging; isa lang ang naging pangarap ko, ang maging internet superstar.

Pangarap ko talaga maging sikat na blogger. Ewan ko sayo, pero lumaki ata talaga akong kulang sa pansin. Mahal ko ang spotlight. Uhaw ako sa attention. Kaya ko pakasalan ang fame. At exage lang ako sa mga piangsasasabi kong yan.

Kanina pinamukha sa akin ng sarili ko na walang saysay ang cyberhouse ko kaya naman hindi ito dinadagsa nang mambabasa.

Sinilip ko ang ilan sa mga kilala at sikat na blog, o atleast sikat sa mundo ko, karamihan (o rather lahat sila), may katuturan ang existence sa cyberspace. Kung hindi food blog, travel blog. Makakatulong nga naman ito sa mga taong nasa alta ciudad na walang magawa sa buhay at pera nila kundi waldasin.

E ako, sa loob ng walang taon, puro sa buhay kong walang saysay ang laman ng bawat pahina ng blog ko. Hindi naman ako galing sa isang tanyag na pamilya para ususyuhin ng tao ang buhay ko. Hindi rin naman inspirational ang mga pinagsasabi ko na ikatutuwa ng marami. At lalong hindi ako magaling magpatawa, tulad ng mga paborito kong blog.

Sabi ko iisip ako ng paraan para masolusyunan ito. At ang solusyon ko... wala. Wala akong gagawin. Itutuloy ko lang ang pagkwento sa buhay kong para sa akin ay makulay. Naniniwala parin ako, isang araw, sisikat ako, at magiging hit-maker ang lahat ng naging blog ko. ;)

(Ang totoong dahilan kaya wala nalang akong gagawin, sinubukan ko kasing gumawa sa wordpress dahil inggitera ako, kaso may nagmamay-ari na ng username na gusto ko. Pakiramdam ko nga akin yun, kaso nalimutan ko na ang password o email address).

Napadaan

2011-08-26T01:00:00.003+08:00

Dahil na-up ang usapang blog sa Fb group ng Helios Int, napasilip ako dito.

Napabilib nanaman ako kung paano ko bola bolahin ang aking sarili sa bawat posts ko. Hindi ko alam bakit ang taas ng tingin ko sa sarili ko. Haha! Pero biro lang to, syempre.

Ikaw na mukhang magpapakamatay na sa boredom at napadaan sa blog na to, i-postpone mo muna ng bahagya yang suicide intentions mo nang mabigyan kita ng onting update sa walang saysay kong buhay.

Sa mga buwan na lumipas na muntik ng maging pataba itong blog ko sa cyberlupa dahil sa malalim na pagkakabaon sa limot, yun ang mga panahong (inakala kong) may saysay ang existence ko sa totoong buhay. Yung mga dahilan bakit hindi ako nanatili dito, ayun at naglaho na, inabanduna na ako.

Ang dami ko pang satsat, gusto ko lang sabihing heartbroken ako at ilang buwan narin ang nakakalipas. Yun lang naman ang highlight ng 2011 ko.

At wala na nga rin pala ako sa Pinas (na alam naman ata ng lahat).

Good vibrations

2011-05-28T14:24:00.003+08:00

Never doubt bakes! Yan lagi ang sinasabi sakin ng mga kaibigan ko.

Tanging hiling ko lang naman sa buhay ay lahat ng kaibigan ko nagbebakes. Hindi naman kailangan lagi lagi silang nag-ssmokes, hindi naman kailangan meron silang sariling stash. Hindi naman kailangang heavy user sila. Hindi naman kailangang matuto silang magset-up at magroll. Hindi naman kailangang maging expertise nila ang tungkol dito.

Sa totoo lang, kung pwede ko lang pag bake-in lahat ng tao sa buong mundo, gagawin ko talaga. Gusto ko silang i-tour sa bagong mundong masasaksihan nila. Gusto kong maging susi sa pagbukas ng mga munting pinto sa utak nilang hindi nila inaakalang nageexist. Gusto ko silang ipakilala sa mga bagong pananaw sa mundo na hindi nila aklaing maiintindihan nila.

Sa ngayon, ang mga tao masyadong conventional ng mag-isip. Gusto ko baguhin yun. Masyado ng matulin ang takbo ng panahon na imbis na tayo ang nagko-control ng bilis, tayo ang tinatangay papuntang pagkatanda. Gusto kong baguhin yan. Gusto kong bagalan ang bawat lakbay na ginagagawa ng mga tao, dahil kung kailan ka mabagal tsaka mo mas maaappreciate ang bawat maliliit na detalye sa daang tinatahak mo. Tsaka mo maaappreciate ang ganda nito, ang ganda ng mundo. Tsaka mo MAS mas maiintidihan ang ganda at ang sarap mamuhay. Masarap mabuhay!

Lahat kasi ng tao nagmamadali na ngayon, dapat na silang i-tali pababa at ituro kung paano talaga tamang i-execute ang salitang “chill”. Wag tayo masydaong magmadali sa mga bagay bagay, sino bang inuunahan natin? Sino bang kaagaw natin? Sino ba ang kalaban natin? WALA. Wag nating gawing kontrabida ang sarili natin, dahil sa buhay na to, tayo ang bida.

P.S. Sabog na sabog nanaman ako kagabi. z(*_*)s

P.S. sa P.S. Muling nagbabalik.... sana.

Bagong new

2010-11-08T13:30:00.002+08:00

Kailangan ko ng bago sa buhay ko. Nagsimula na uli ang sem, mag-aaral nanaman ang mga pinsan ko. Ang mga kabarkada ko naman mahirap hagilapin. Ang mga photographer buddies ko naman weekends lang pwede, kung kailan ako ang hindi pwede. Kailangan ko na rin talagang magtrabaho. Inaagiw na rin utak ko. Kahit mababa sweldo ng isang nurse, papatusin ko na, kesa nalulungkot lang ako sa bahay.

Oktoberfest

2010-10-16T20:05:00.002+08:00

Namiss ko ang blogger (walang kamatayang intro).

Setting muna. Andito ako ngayon sa restaurant ng asawa ng pinsan ko. Magubat. Malamig. Masaya. Maganda. Kung mahilig ka sa nature trip at tagong lugar, magugustuhan mo dito.

Octoberfest. Wala ako idea talaga dyan, alam ko puro beer at nag-uumapaw na beer ang nagaganap tuwing Oktubre. Kaya naman nagresearch ako. Pero hindi ko na iseshare yung nalaman ko kasi alam kong alam niyo na yun.

Umu-Oktoberfest ako mag-isa, busy na kasi sila nagaasikaso ng guest. A pitcher of beer, sausage, roaster porkchop = boom! Hahaha! Wala talaga ako maisip e. Bored lang ako kaya naisipan kong magblog.:))

...and I ended up blogging

2010-07-02T17:37:00.002+08:00

Bukas na ang pinakahihintay na araw, bukas at sa makalawa. Grabe! Pagkatapos talaga ng exam na yan, hooo, magtatatalon na ko. Bukas ng mga approximately 4pm, nabunutan na ko ng mga 75% part ng tinik, sa Sunday yung natitirang 25%. Hoooo!

Imbes na ipagpatuloy ko ang (petiks) na pagbabasa ng mga reviewers ko, at mga things to remember, ito ako nagsusulat dito. Paano kasi inggetera ako. Nagbabasa ako ng blog ng pinsan ko kanina, tawa ako ng tawa. Kahit tuloy wala naman akong masabi, gusto kong magpost.

HAHAHHAAHHAHAHAHAHAHA! Natatawa pa rin ako sa kwento ng pinsan ko. Click here kung chismoso ka at gusto mo malaman yung kwento.

Okay enough, mamaya ito lang ng ito maalala ko bukas. At baka tumawa ako ng wala sa oras habang nagtetake ng exam.

Wala talaga akong masabi, magpopost nalang ako ng isang litrato na napakasweet. :">

Photo taken by Mr. Ivan Arcilla
Edited by Yours truly

P.S. Antagal kong pinag-isipan kung pipindutin ko ba yung PUBLISH POST, dahil itong pagpost ng litratong to, either makasira sakin, o makapagpaangat ng buhay ko. O wag mo na alamin kung bakit.

Magara tayms infinity

2010-06-24T20:45:00.003+08:00

Nagbago na isip ko, gusto ko pala ng kasal na malaki at magara. Alam kong ayoko magpakasal EVER, AS IN EVER, pero kung ikakasal man ako, gusto ko ganito kaganda!

Nung napanood ko yung SATC1, naisip ko na hindi naman ganun kaimportante ang bonggang kasal, na ang importante ay yung ikaw at kabiyak mo. At sa uulitin, hindi ko naman talaga gustong ikasal, dahil sa totoo lang mas nakikita ko ang sarili kong nakikipag live-in lang. HAHA! Ewan ko kung bakit. Sa totoo alam ko, ayoko lang magexpound ngayon.

Pero hindi, gusto ko pala talaga ng magarang kasal, magarang damit, magarang asawa, magarang pagkain, magarang honeymoon, magarang reception, magarang magcocover ng wedding ko, magarang lahat. AT hindi ako magpapakasal, hanggat hindi ganito kaganda ang kasal ko.

(Sana hindi ko kainin tong sinabi ko. Pero ayos lang, sanay naman akong lumamon ng mga salita)

Home for the weekend installment 3

2010-06-12T17:28:00.002+08:00

Wala talaga akong maisip sabihin ngayon, pero magpopost parin ako para hindi masabihan na isa akong irespubsableng blog owner kahit na wala naman talagang magsasabi sakin niyan dahil... [insert dahilan here].

Huling linggo na next week ng in-house review namin. Sa lumipas na tatlong linggo, wala paring pinagbago mga nakukuha kong grade sa mga test drills. Lagi paring ligwak. Kahit anong pilit kong ipagsiksikan ang inaral ko sa loob ng apat na taon sa makipot kong kokote, hindi talaga siya magkasya. Hanggang dun lang ata talaga ang kakayanan ng brain cells ko.

Ang pinanghahawakan ko nalang talaga ng pag-asang makakapasa ako ay ang eskwelahan namin. Meron daw magic ang [insert nursing school here] namin kaya hindi bumababa ng 97% ang passing rate namin sa board exam. At syempre si my ever loving papa God. Alam kong ipapasa niya ko.:)

Wala na akong masabi. Sana next week may maisip akong katutuwanang masabi. Wala nanaman saysay tong pinagsasasabi ko.

I'm not yet 21 and I'm already hazy

2010-06-05T18:28:00.004+08:00

Walang kinalaman yung title. Home for the weekend installment 2. Hanggang 4 installments yan. Hahaha!

Isang linggo nanaman ang nakalipas at puro bagsak parin ang grades ko sa in-house review. Minsan nakakawala ng loob, pero madalas nakakatawa nalang kasi onti lang naman talaga ang pumapasa, paminsan wala pa. Actually madalas. Basta, walang saysay tong sinasabi ko.

21. Next year pa ako mag 21. Nalaman ko lang nitong nakaraang araw na hindi mo pa pala makukuha ang license mo kapag hindi ka pa 21 years old (sa nursing, ewan ko sa course mo). Nakakatuwa dahil may valid reason ako para magpaka-bum. (At oo, I'm claiming that I will pass the July 2010 NLE)

Mas lalo akong natuwa dahil alam kong message ito mula kay Papa God. Naaalala ko nung mga bandang Abril, ume-emo ako patungkol sa kung anong gagawin ko sa buhay ko. Parang ayoko maging nurse habang buhay. Parang gusto ko nalang mag photographer. Yung isa kong kaibigan na isang tanyag at magaling na photographer (buti hindi niya mababasa to dahil lalaki ulo nun) binigyan ako ng mga company na pwede kong apply-an, kailangan ko lang ayusin ang portfolio ko. Pero nagbitaw din naman siya ng ilang salita na napa-isip din ako.

'Kapag yan ang naging trabaho mo, mawawalan ka ng hobby. Baka magsawa ka!' Hindi eksaktong ganyan ang pagkasabi niya. Basta!

Nasabi ko na parang ayoko naman maging photographer habang buhay. At hindi rin naman ako ganun ka-artistic, pinipilit ko lang.

Nasabi ko pa na ayos lang sakin na bumagsak ako ng July 2010 NLE para may rason ako para maglitratista, o kaya magpaka-bum. At gusto ko kasing magbigay oras sa mga walang kakwenta kwenta at walang saysay na mga hobby bago ako pumasok sa totoong buhay.

Pero ayun nga, kapag bente-uno ko pa makukuha ang license ko (again, I'm already claiming to God that I will pass the July 2010 NLE). Meron pa akong halos isang taon para mag buhay baboy. Binigyan ako ni God ng oras, sinasabi niya ring ayaw niya akong bumagsak ng board exam ko. Nakakatuwa. Nakakabless.:)

P.S Lingid man sa iyong kaisipan, isa akong kristyano at matindi ang paniniwala ko sa Diyos. Bagamat hindi halata sa paraan ko ng pananamit o pagsasalita, totoong isa ako sa milyong milyong tao na tumanggap na ang Diyos ang aking tiga pag salba.:)

Home for the weekend

2010-05-29T00:56:00.002+08:00

In-house review week 1 down. 3 weeks to go! Nakakabaliw. Ngayon ko lang namiss ang tahanan namin.

Nung nakaraang lingo, nag-away yung mga magulang ko. Ang tatay ko minaster ang defense mechanism na displacement, kaya ayun naghagis nanaman ng mga bagay bagay sa galit niya. Ang nahablot niya ay yung The Bar Apple niya. Puno pa naman, sana pinainom nalang niya sakin!

Isang lingo ang nakalipas, bati na sila. Nakahiga ako sa kama nila, nang bigla... mabubug ang tatay ko. Karma nga naman! Hahaha!

I'm a drama queen

2010-05-18T11:23:00.003+08:00

...and I overact alot. A little over-analyzing too, I guess. I act on my hypothesis, without even testing the (expected) outcome.

And I always forget, that happiness is a choice.

Unica Hija

2010-05-16T12:31:00.003+08:00

Isang pasasalamat ko sa pagiging only child ay...

- Hindi dahil na madali kong makuha ang gusto ko.
- At mas lalong hindi dahil sa pagiging sobrang mapagmahal (a.k.a strikto) ng mga magulang ko.
- Hindi dahil nasosolo ko ang bandwidth ng internet.
- Hindi dahil ako lang gumagamit ng computer.
- Hindi dahil wala akong kaagaw sa banyo.
- Hindi rin dahil akin lang ang mga padalang tsokolate.
- Hindi dahil okay lang na magdamag bukas ang aircon (dahil hindi naman dahil sa pagiging only child ko kaya buong araw bukas yan).
- Hindi dahil marami akong personal time, isama mo na ang kalawakan ng personal space ko.
- Hindi dahil may heater sa banyo ko, at sa magulang ko wala.
- At maraming pang hindi...

Nagpapasalamat ako dahil nasanay akong maging mag-isa. Nasanay akong ako lang. Pero hindi ko naman sinasabing kaya kong mamuhay ng habang buhay mag-isa dahil hanggang ngayon kasama parin ako sa unemployment rate ng Pilipinas (technically). No man is an island nga daw. Pero it really comes in handy kapag sanay kang mag-isa, kapag sanay kang malungkot, kapag sanay kang tahimik ang paligid dahil walang mintis, kapagtapos ng saya, laging may lungkot.

Kung baga ang pagiging mag-isa, ang pagiging malungkot is just part of my daily routine. *Aia slashes her throat to death and screams...* IM EMO LIKE THAT!

Isang bagay na narealize ko

2010-05-15T02:56:00.000+08:00

Pagdating sa giyera, you stand alone. Kaya matutong kang lumaban mag-isa. Matutong tumayo, kahit on one foot. Matutong walang aasahan. Para pagdating ng panahon hindi ka masasaktan.

Usapan natin, usapan nila

2010-05-14T23:56:00.000+08:00

Masakit mang tanggapin, mas masakit pa sa katawan ko ngayon dahil sa bagong aura-han naming pa-gym gym, pero kaya talagang sirain nang isang mababaw na pangyayari napakatagal na pagsasamahan. Tama nga talaga na ang isang pagkakamali kayang tabunan at burahin lahat ng magagandang memorya.

Change is inevitble nga talaga. At bumabagay ang pagbabago sa panahon ngayon, sobrang bilis, sing bilis ng sperm ng tatay mo.

Walang saysay sinasabi ko. Pero kayang i-connect the dots yan. Ang pagbabago, hindi naman ganun kadaling mapansin, pero kapag mabilis o biglaan, madadama mo agad, lalo na kung kilala mo yung tao. Tingin palang, alam mo ng may mali.

At tulad ng sinabi ko sa huli kong post, paminsan, water is thicker than blood. Nakakalungkot, sobra. Pero ganun talaga ang buhay. Akala natin sing lawak na ng Pacific ocean ang pagiisip natin, pero sing kipot parin pala ng Haolai River.

The Bar Strawberry wave

2010-05-13T20:04:00.003+08:00

'Drink moderately'

Maliwanag na nakasulat yan sa lahat ng alcohol beverages. Kung may makita kang walang warning, ipagbigay alam lamang sa malapit na suking sari-sari store.

Gusto ko lang maglabas ng sama ng loob, wag naman sanang masamain ng makakabasa. Total espasyo ko naman to sa cyberworld, karapatan ko naman sigurong magsabi ng kahit anong gusto ko rito.

Mas masarap parin ang The Bar Apple kesa sa The Bar Strawberry, yun lang mas mahapdi ang former. Pero hindi talaga ito ang kwento ko. Kagabi, marami akong napatunayan; sugapa pala ako sa mic kapag nakainom; hindi pala ako dapat mahiyang kumanta kahit hindi maganda boses ko, dahil laging meron isang mas malala ang boses sayo; walang kwenta sa akin ang shot glass dahil hindi ko naman sinusunod. Mali ang nasa isip mo, hindi mas marami ang tagay ko sa shot glass, kundi kalahati lang nito. Dapat nga kinuha ko nalang yung panyo ko at sinasawsaw sa inumin at dinampi dampi sa labi ko ayon sa aking tito.

At na hindi pala laging totoo ang kasabihang blood is thicker than water.

Pero pananaw ko lang naman yun. At kadalasan naman ng mga iniisip ko mali.

Indelible Ink

2010-05-10T09:40:00.006+08:00

Parang napapadalas ata ang pagblog ko habang nakapila sa mahabang linya. Nakapila ako kasalukuyan para bumoto, pero hindi tungkol sa pagboto yung mga sasabihin ko dahil mangmang naman talaga ako pagdating sa pulitika.

Mainit. Maraming tao. Isa to sa pinaka ayokong environment. Naiirita ako. Nababanas! Nabubugnot...

Tapos itong katabi ko, parang naligo pa sa regla tapos pinagpawisan dahil nababad sa araw sa palengke. GRAVE!

Ang hardcore pa, parang na-waft yung amoy niya papunta sakin. Nagpaypay! Tae! Kailangan ko talagang dumistansya at tumalikod sakanya para lang di maamoy.

Hindi talaga ako exage! Promise! Swear!

P.S. Hindi ako mapanghusga. Before I came down to that conclusion, nag gather ako ng nga information at data. At hindi ko inexclude ang sarili ko sa mga salarin, hindi parin kasi ako naliligo. Kaya isa ako sa suspek. Pero.... Siya talaga! Siya siya siya! Grave!

Airplanes pt 2

2010-05-06T11:37:00.002+08:00

Dapat may part 2 talaga. Stuck on replay yang kantang yan sa iTunes ko simula kagabi. Grinoup message ko yung last line ng chorus na I could really use a wish right now.

Ang bebenta talaga ng mga kaibigan ko! Mga reply:
1. Mataba lang ako pero hindi ako genie!
2. Your wish is my command... (nung sinabi kong sige gusto ko ng lens biglang sabi) ...genie lang ako hindi Diyos!

At akalain mong dalawa lang pala ang kaibigan ko. Hahaha!

Airplanes

2010-05-06T10:32:00.004+08:00

Pinuntahan ko nanaman ang tirahan ko noon. Sobrang nanghihinayang talaga ako sa kinahantungan nun, yung mga ideya at paraan ng pasulat ko dun habang naglalaon ay parang inuuod at inaamag na. Ano bang nangyari sa akin noon? Parang nawalan ng saysay ang pagsusulat ko!

Gusto ko talagang buhayin kung paano ako magsulat nung mga panahong kasagsagan ng katanyagan ng maliit kong cyberspace sa cyberworld. Pero wala na rin namang saysay kung gawin ko pa yun, wala na rin naman ang masugid kong tiga pagbasa na akala mo ang dami pero sa totoo nabibilang lang sila sa apat na daliri.

Magkukwento nalang ako sa mga kaganapan kagabi. Kung maaalala mo sa nakaraang kong post, oo alam ko kausap ko sarili ko, sinabi kong aalis na ang dalawa kong pinsan. Ayun na nga, pinatapon na sila sa outerspace. Nageexpect ako ng mga iyakan, pero siguro talagang sanay na ang pamilya nila sa mga paglisan kaya halos parang pupunta lang sa kapitbahay ang paalamanan. Gayunpaman, alam kong gustong umiyak ng mga yun, pero dahil pamilya kami ng KJ at anti-mainstream, hindi talaga naming ipapakitang umiiyak kami. Pero baka ako lang ata talaga to! Nandadamay lang ako.

Ito lang ata matinong shot kagabi, at hindi pa ako ang kumuha nito. Hahaha!

Migration migraine

2010-05-05T11:42:00.003+08:00

Isa munang post bago mag-aral ng masinsinan.

Nagliliparan na ang mga tao papuntang outerspace. Yung dalawa kong pinsan (Janna and Jek) inaantay na sila ng rocketship nila. Parang kailan lang tulo uhog pa yung mga yun, este inaayos palang nila mga papeles nila, ngayon aalis na sila.

Nakakatuwa tong taon na to. Sabi nga ng isa ko pang pinsan (Jops) breakthrough year to ng angkan namin. Tulad ng nasabi ko sa nakaraang post ko, all the sufferings from last year is finally paying off.

May dumating nanaman kasing magandang good news (does it sound redundant to you?). Anyway, maliban sa dalawa kong pinsan na paalis na, yung isa nilang kapatid (kuya Caloy, na pinsan ko rin duh) na-approve na rin ang petition, pati na rin yung isa pa naming tito (tito Julius) na ama ng isa kong pinsan (Jops) na nabanggit ko earlier.

At ang pinakalatest na good news ngayon ay, maisasama ni tito (tito Julius) ang tatlo niya pang anak (Jops, Julrey, Janfeb) na well ofcourse, duh, pinsan ko rin.

Sobrang saya ko nung narinig ko ang balita kagabi. Nakakaexcite dahil ang daming plano ni God sa amin ngayon. Pinaka-turning point na ata to ng mga buhay namin kaya dapat na talaga kaming mag-ayos.

Napatunayan ko rin kagabi na may tendency talaga akong magka-psych problem. Matapos kong tumalon sa tuwa, lumuhod ako sa iyak. Sobrang mamimiis ko yung mga ugok na yun. Sino nalang pupuntahan ko kapag may kailangan ako, sino nalang gagawin kong model kapag wala akong makuhang model, at yung iba amin amin nalang dahil baka ikabagsak lang ng pamilya namin yun.

Pero ang pinaka kinalulungkot at kinatatakutan ko ay paano kapag naiwan na nila akong lahat dito. Alam ko hindi ako magiging mag-isa dahil slight lang naman ang pagka-loner ko, at andyan naman si significant other. Pero, mahirap parin talaga yung pakiramdam na napagiiwanan.

Ang dami kong kinatatakutan na bagay ngayon, sa sobrang dami nagkakasala na ko. Nagkakasala in a sense na parang nawawalan na ko ng tiwala sa Panginoon. Alam ko namang hindi niya ko pababayaan, pero... tao lang ako, hindi ako si Ironman na parang walang kinatatakutan. Pero siguro kinakausap lang ako ng mga pangyayari, na dapat na talaga akong mag-ayos sa buhay. Dapat na akong mag-aral ng mabuti dahil dalawang buwan na lang, 60 days, 8 weeks at magtetake na ako ng board exam.

P.S. Mag-aaral na talaga ako!

Long lines and success

2010-05-01T11:30:00.000+08:00

Madalas kaming magusap ni significant other tungkol sa pagpila sa mahabang linya. Walang kwenta alam ko. Madalas kapag nakapila kami sa kung saan namin napaguusapan ng ganito. Pero lagi kong nakakaligtaan kung ano ang napagusapan namin tungkol dun.

Madalas rin sigurong magbago papananaw ko patungkol dun kaya hindi nata-tattoo miski mga sinabi ko.

Patience is the key to happiness. Madalas na storya dyan ay ang pagpila sa carnival rides.

Pero matapos nga ba ang ride, tunay nga bang natagpuan mo ang kasiyahan sa lahat ng hilo at pagkasukang naranasan mo?

Syempre dapat 'OO' ang sagot mo dyan dahil bawal ang KJ sa mga post ko. Hahaha!

Kasalukuyang ako nakapila ngayon. Magfile ako ng application para sa NLE! After ba nito makakamit ko yung ligayang pangako... aba'y oo. Hahaha!

Walang kwenta!

Philippine International Convention Center

2010-04-25T09:12:00.002+08:00

Kasalukuyang asa Plenary Hall ako, sa kalagitnaan ng commencement exercise. Ito na 'to, graduate na ko. Ilang minuto nalang aakyat na ko ng entablado para abutin ang diploma ko. Dagdag na ako sa unemployment rate. Labing pitong taon ang natapos sa loob ng eskwelahan. Whoa! Grabe! Tapos ng lahat. Tapos na. Unless may magpapaaral pa sakin sa Med school.

Pero kakaiba pakiramdam ko. Di ko alam, hangga't hindi siguro ako pumapasa ng NLE, hindi ko pa talaga mararamdamang totoong tapos na ako.

Sa totoo gusto ko makinig sa mga speech, tingin ko maiinspire ako, pero hindi talaga kaya ng katiting kong attention span.

Wala ako masyadong masabi, basta. Graduate ako! Happy graduation sa akin!

Graduation Day

2010-04-19T09:29:00.009+08:00

*deleted original post*

Binura ko ang original post ko dahil napansin kong ang lanta ko ng magsulat kumpara sa dati. Nagrounds kasi ako sa mga blog na madalas kong binabasa, nakakuha lang ako ng onting inspirasyon. Pero sa totoo nainggit lang ako sa kung paano sila magsulat na kahit nobela ang post nila, masarap basahin hanggang katapusan.

Ilang araw nalang, 6 days to be exact, madadagdag na ko sa unemployment rate ng Pilipinas. Pero sa mga course na kailangan pa ng lisensya para manloko ng iba, este makapagtrabaho, isang bagay lang ang pag graduate, at everything ang pagpasa sa boards. Kapag ako bumagsak ng NLE, ayoko ng magsalita dahil marami mag-aapila sa lait na gagawin ko.

Isa lang naman ang gusto ko sa buhay, ang SUMIKAT. Umbrella effect kung baga, kapag sikat ka ang daming perks na wag na nating isa isahin dahil hindi rin ako siguarado kung anu ano ang mga yun, basta alam ko marami. Bakit hindi ba ko pinanganak sa isang marangya o tanyag na pamilya.

Nagkakaroon ako ng post-graduate crisis ngayon (na sa totoo lang medyo stagnant naman ang feeling ko na yan at nauubusan lang ako ng sasabihin ngayon). Hindi ko alam ang gusto kong gawin sa buhay, gusto ko ba talaga magpaalila sa mga doctor sa ospital, o gumiling nalang sa Pegasus para sa madaling pera. Mapapalaki pa ang tyansang makuha akong dancer sa Wowowee at maging karelasyon si Willy. Pero hindi nga pala ako marunong sumayaw at mukha akong butete sa laki ng tiyan ko.

Main point is, hindi ko na gusto ang kursong pinili ko. At huli na ang lahat para magrewind at patungan ang mixtape na record ng buhay ko.

Pero sabi nila di pa naman huli ang lahat. Hindi nga ba?

Gusto ko lang naman ay sumali sa PBB, kamuhian ng mga tiga panood at maging artista. Bow.

Written presage

2010-04-05T21:33:00.003+08:00

Binantaan ko yung ex-boyfriend ng kaibigan ko kanina (pero di nakarating sakanya, sa kaibigan ko ko lang sinabi) na wag na wag siyang magpapakita sakin/samin, nang hindi ko naman talaga alam kung ano ang kaya kong gawin sakanya, at kung may magagawa nga ba talaga ako kapag nakita ko siya. Siguro sinabi ko lang yun para lang wag talaga siyang magpakita sakin dahil sobrang ma-bi-BV ang araw ko kapag nakita kong pagmumukhang niyang maitim. Sorry, pero tang ina niya! Hayop siya.

Hindi naman talaga dapat tungkol sa galit ko sa malaking maitim na bulas na yun na repeater ang post na ito. Pero nvm, natatakluban ng galit yung isip ko ngayon.

P.S. Tungkol dapat sa pagbabanta ang blog na ito pero nalimutan ko na yung sasabihin ko.
P.S. Sa P.S. Galit talaga ako. At malaki, mataba, maitim at repeater talaga yung ungas na ex-boyfriend na yun. Kung kilala mo siya, tahimik ka nalang.
P.S sa P.S ng P.S. BV tuloy ako.

[edit]
Kakasabi ko lang sa previous post ko na ayokong magsusulat tungkol sa mga bagay na dapat ikagalit. Tsss.
[/edit]

[edit ulit]
Sa ibang blog ko pala sinulat yun! Hahaha!
[/edit ulit]

Once a year post, eh?

2010-04-05T16:28:00.001+08:00

Unang blog para sa taong 2010. Gusto ko sanang sumulat ng review tungkol sa nakaraang taon, pero masyado ng late. At tinatamad din ako.

Bumabawi ang taong ito sakin. Napakasaya! Nakapaligaya. Napakabuti ng Diyos. Ang galing! Masaya lang talaga ako. (Btw, I'm in the middle of review class. Haha)

Malapit na ang araw ng kapanganakan ko. Minsan lang ako talagang maging excited dito. Kadalasan ayoko pang pinaaalam dahil, ewan ko. Hahaha!

Ayy, dismissed na kami.... Ay di pa pala. Labo nitong prof!

Going back. Marami akong ineexpect sa araw ng birthday ko! Woohoo! Hindi ko na iisa isahin dahil magmumukha lang akong mayabang.

Hindi ko talaga alam kung ano ba dapat isusulat ko, tae! Tae! Shit!

Tae pinag-uusapan ng klase ngayon! :))

Isang oportunidad para makapagpost

2009-07-18T02:16:00.002+08:00

Ayan. Hindi namatay ang web nitong phone ko pagka punta ko dito. Hindi ko talaga mawari kung bakit ayaw ng blogger sa phone ko. Huhu! At ayaw din akong pagcomment-in. Tsk. Kailangan ayusin ko yung comment box something.

Anyhoo, reply-an ko nalang dito yung mga nagcomment sa aking previous post. (Yehess, parang ang dami kong reader! Hahahaha)

@Aunj: daba? crap ang philosophy na ganun.

@Moe: hindi. Yung kababata ko nakatext ko kasi, tinanong ako kung pinapayagan ba ako ni darbs magbar, sabi ko oo naman. Ayun.

@Bernard: wala naman. Naalala ko lang talaga yung kababata ko. Tsaka gusto ko lang din magupdate nito. Hahaha

Ayan, balik sa kwento. Kinukuha ko lang ang opurtunidad na ito magpost dahil hindi siya nagshut down automatically for the first time. Nung isang araw nagcelebrate kami ni Darbs ng aming ikatlong taon birthday. Sweet! Wala namang nangyaring espesyal, tulad nung huling taon kami ay kumain lang sa Taco Bell. Yes, favorite resto namin. Wala akong naibigay na kahit ano para sakanya, hindi ako nageffort dahil nung huling taon medyo nagtampo ako at wala rin siya kahit ano para sakin, kaya naman ngayong taon ako naman ang wala. To my surprise, may ginawa pala siyang sulat. Hahaha.

Ayoko na, tinatamad na kong magkwento. Walang kwenta. Hahaha! Dapat na kong matulog, may exam pa ko. Tsk!

Tiwala

2009-07-10T20:42:00.004+08:00

Mainstream isyu ito sa human race. Hindi ko na pahahabain ang intro dahil alam ko na alam niyo na ang mga bagay bagay tungkol dito.

Madalas kong excuse dati nung naguumpisa palang kami ni Darbs na sa mga pumapalibot niya ako walang tiwala di sakanya, mga outside forces. Pero nung naglaon, napagtanto kong walang sense ang prinsipyong to.

'I trust you, its them I dont trust.' Doesnt make any sense, does it? *katono nung pagsabi nung reporter dun sa video ng If You Seek Amy*

Kung may tiwala ka sa isang tao alam mo kasama dapat dun ang tiwalang hindi siya bibigay sa kahit anong temptations from outside forces. Alam mo dapat na kaya niya yun talikuran para sayo. Ito ang tiwala... Ito ang prinsipyo ko sa tiwala.

Kaya kung sasabihin mo sakin na sa mga tao sa paligid ka walang tiwala, niloloko mo lang ang sarili mo dear.:)

P.S. Nainspire ako dun sa kababata ko, paano kasi di daw siya mapalagay na magbabar ang kanyang girlfriend. Nang tanungin ko kung may tiwala ba siya, meron daw sa ibang tao daw wala. Naisip ko yan, isa sa mga natutunan ko saming pagsasama ni tumtums.:)

P.S.S.P. Aunj, di ako maka comment sa own blog ko, may toyo tong phone ko. At oo, di ito ang secret blog ko. Ito dapat kaya lang may mga nakakaalam na kasi nito. Hahaha!

Server maintenance

2009-07-04T18:22:00.004+08:00

Ang hirap talagang mag maintain ng blog. Nakakamiss yung mga panahong (tulad nung hayskul) na walang ka-hassle hassle mag update ng blog. Pero maaaring tamad lang din ako. Hahaha! Pero anyways hi-ways showcase, wala rin naman akong maiisip na magandang ikwento. Gusto ko lang subukang magblog gamit ang selepono. Cool! Hahaha. Mayabang lang ako.

Nagugutom ako.

Anong magandang title?

2009-04-06T08:57:00.005+08:00

Never sumagip sa isipan ko, kahit kailan, ang maging manunulat. Para maging isang bibong manunulat dapat bihasa ka sa isang lengguwahe - di ko kaya magsulat in straight english, at colloquial tagalog lang ang expertise ko. Kung tatanungin mo ko kung anong basehan ko dyan, di ko din alam dahil pauso ko lang yan.

Pero bagamat (yeah bagamat) hindi ko pinangarap ang maging manunulat, hilig ko parin ang magsulat. Magkwento is more appropriate siguro. Madaldal kasi ako. (Pero salungat ng nailalarawang imahe ng aking pagkatao ang tunay na ako sa tunay na buhay. Tunay. Swear!) Natutuwa ako sa mga dumadaan at nagbibigay panahon magbasa ng mga walang saysay na ideas ko.

Wala naman talagang mararating tong sinasabi ko dahil wala talaga akong concrete topic in mind. Mangyari lang gumising akong bored at ang una kong nahugot na libro sa tabi ng kama ko ay ang librong Stainless Longganisa. And talking about writing makes me want to write din. Pero di ko na ipapaliwanang kung anong asa loob ng librong ito dahil irereiterate ko lang ang mga ideas ni master idol Bob Ong, at magmumukha lang akong echo sa kaduluduluhan.

Walang saysay! Ha-ha!

Ise-share ko nlanag na magwa-one year old na ang aking baby na si SoLaR. Happy birthday may baby camera.:)

Jeepney Joyride

2009-03-23T20:05:00.003+08:00

Ayoko sa mga jeepney na makupad tumakbo. Lalo na yung walang diskarte kapag trapik, dahil madalas late ako. Gusto ko yung mga jeepney drayber na ex-drag racer yata kung mag maniobra ng sasakyan. Parang laging dina-diarrhea sa bilis magpatakbo. At yung kung mag change ng lane ay parang..... wala akong maisip na metaphor kaya ititigil ko to na dahil baka maging korny lang ang kalabasan.

Masarap sumakay sa mga patok na jeep ng Antipolo-Cubao, lalo na kapag pababa ka na sa bundok. Parang rollercoaster na walang seatbelt at ang tanging magliligtas lang sayo ay ang grace ni God. Mapapalapit ka talaga sa Diyos sa bawat liko na gagawin ng jeep sa sikat na sikat na zigzag hi-way ng Antipolo, habang nakikita mo ang ilang libong talampakang babagsakan mo. Thrilling! Dasal lang ang katapat ng lahat. Sa araw araw, ganyan ang biyahe ko. Ang sarap! Lagi nalang ako napapangisi kapag nakikita ko mga reaksyon na mga kapwa ko pasahera na tila constipated sa takot.

At kanina nung pauwi ako, usual senaryo ng biyahe ko, overspeeding ang jeepney. Sakto pang ang tatanda na ng mga kapwa ko pasahero kaya naman makikita mo talaga ang bakas ng takot sa bawat pag-overtake na gagawin nung jeep. Hindi na kinaya nung isang pasahero (takot pa syang harapin si kamatayan) kaya naman kinalampog na nya yung bubuong ng jeep. Akala nung drayber may bababa, kaya naman napatapak to ng bongga sa brakes. Makikita mo talaga yung skid marks na iniwan nung jeepney.

Pero dedma parin si manong drayber, at lalo lang ng inis kaya naman mas binilisan nya pa yung pagpapatakbo nya. Natatae na ata kaya atat na atat ng makauwi. Maya maya, biglang nahuli yung drayber. Tawanan yung mga pasahero. Ang lalakas mang-gago. Sumisigaw pa yung katabi ko ng, "Tama tama, huliin niyo yan! Reckless driver e!" Sinabayan pa ng tawa ng lahat. Hininaan ko kagad yung volume ng tugtog ko ng makiusosyo sa matatanda. Pati ako natatawa na rin.

Nung sumakay na yung driver. Hindi nakapagpigil yung isang pasahero, "Ma, ano yung violation niyo?" Hindi ko na narinig yung sinagot ng drayber. Nilakasan ko na yung volume ng tugtog ko at sobrang pinipigilan ko ng tumawa. Simula nung mahuli kami, hanggang sa makarating ako dito sa aming tahanan, pigil na pigil talaga yung tawa ko...

Paano ba naman kasi (balik tayo sa jeepney scenaryo) yung katabi ko, biglang tinanong yung kundoktor (ito yung bagong huli palang si manong drayber)...

"Anong violence nung driver?"

!@#$%^&*()

Gusto ko talagang magmura sa kakatawa! !@#$ VIOLENCE DAW! WAHAHAHAHAHAHAHAHHA!

Self-induced despondency

2009-03-22T00:29:00.005+08:00

Yeah! Ang profound ng title. Gusto ko talagang nagpapaka-deep, as deep as the Philippine Deep. Parang ang intelektwal mong pakinggan kapag ang lalim ng mga binitawan mong salita na sa totoo naman kapag nilaanan mo ng oras para i-analyze, mapagtatanto mong wala naman pala talagang saysay.

Tulad ngayon, medyo nasayang yung ilang segundo ng buhay mo pagbabasa ng introduction ko.

Dahil nga nagpapaka-profound ako, naghanap ako ng word na malalim pakinggan na synonymous sa sadness. Despondency - extreme hopelessness. Hindi ko alam pero tingin ko healthy sa writing career ko kapag exage ang pagka-sad ko. In short, kapag nagpapaka-emo ako.

Ewan ko (ulit), pero hindi ko talaga mawari sino ang nagpa-uso ng emo. Ang sarap batukan nung gumawa ng genre na emo dahil parang sinabi nyang yung mga may genre lang na ito ang may emosyon ang kanta. Kinukwestyon ko yung mga nakakausap ko noon about sa topic na ito, sinasabi nila sakin lagi na extreme ang emotion sa genre ng emo. Okay!? Pero sige, sing gulo narin naman ng pulitika sa Pilipinas ang paksang ito kaya lets just drop it. At hindi rin naman ako all-knowing sa musika at sa mga sanga nito para punahin to.

Kapag naririnig ko yung salitang emo, unang pumapasok sa isip ko suicide o pagpapatiwakal. Nagkaroon na talaga ng stigma ang salitang emotional (para sakin lang siguro to). Binangasan ng mga tao ang salitang hindi naman dapat nagbibigay ng masama o negative na connotation. Kahit na sabihin nating ang emotion ay feeling na maaaring malungkot o masaya... Kapag emotional kasi sa akin, mas nagfefavor sa good side.

At hindi ko alam bakit sa usapang ito nauwi ang gusto kong i-share. E ang punto ko lang naman, gusto ko sana mag induce, may it be parenteral, enteral o intravenously, ng hormone na pang pa-depress (emotionally) para may maisulat akong worth publishing. Hahahaha! May ganun ba?

Walang saysay! Bow.

P.S. Saktong isang taon na pala ako sa tahanan kong ito. Bow ulit!

Parusa

2009-03-03T16:18:00.004+08:00

Hindi ko alam bakit ko pinarusahan ang sarili ko. Hindi kagad naproseso sa utak kong masasaktan at mahihirapan pala ako sa ginawa ko at naging desisyon ko. Toyo! Hindi kasi nag-iisip.

Paano kasi, atat na atat na akong makauwi. Sa sobrang pagmamadali, sumakay kagad ako sa tricycle kahit sa backride nalang ang natitirang upuan. Dun pa ko sa bakal naka-upo. Aruy! Nung umandar, tsaka lang nagsink in saking may pigsa nga pala ako sa pwet. Ang almost fifteen minute ride ko ay parang naging sampung oras na hell para sa tumbong ko.

Ang sakit talaga! AT no, hindi naman ~~siya~~ (ginawang tao?) ito pumutok. Hindi pa ata ito hinog?! T_T

Superhuman

2009-03-01T17:19:00.003+08:00

Halos mag-iisang taon na rin pala ako sa munting tahanang kong ito. Parang kailan lang tinopak ako at inatake ng pagkainggitera kaya naman gumawa nanaman ng bagong blog. At ayun, history repeats itself, hindi ko napanindigan ang obligasyon ko sa aking blog. Hahaha!

Nitong mga nakaraang araw, naging magulong magulo ang buhay ko. Magulo in a sense na maayos at may direksyon. Mahirap i-eksplika. Masaya. Malungkot. Ayokong magkwento kasi ayokong malaman niyo.

Parang jigsaw puzzle talaga ako magkwento. Hahaha! Pero ito ang pinakamagandang linyang makapaglalarawan sa estado ko ngayon - out of the comfort zone.

Apir. :)

..able to give wonder to a galaxy of eternal mystery

2009-02-11T20:33:00.002+08:00

Para sayo tong

:)

Salamat.

Babalik ka rin

2009-02-09T17:51:00.001+08:00

At yes babalik rin ako. Gusto ko ng bumalik ngayon na!

Jeepney breeds

2008-12-04T16:36:00.001+08:00

Bakit onti lang ang breed ng mga patok jeepney's na raker?

My DSL: The Finale

2008-11-26T18:13:00.005+08:00

Ang weirdo kausap ni kuya na nagconfigure ng internet. Buksan ko daw ang modem pero wag ko daw muna i-connect. E diba ang point nga ng pag "turn on" ng modem ay para i-connect. Basta ang weirdo niya!

Anyhoo, ang gusto ko lang naman sabihin ay....

SA WAKAS AFTER 64 GOLDEN YEARS NAAYOS RIN ANG DSL NAMIN!

Naupgrade din ang bulok na Plan 888, sa Plan 990. Ang noon na tumatagingting na 37 kb/s (o yes, nung nasira ang DSL namin naging mas mabagal pa to sa dial-up) ay 371 kb/s na ngayon. Thank you God! :)

Sisiraan ko ang NBS

2008-11-22T10:02:00.006+08:00

Masama ang loob ko sa National Bookstore! Hindi pwede ang mga walang pera dun na gustong matuto. Tae!

Pumunta kami ni special someone dun para magbasa ng onting parte ng Kokology 2 dahil natuwa ako sa binasa ng prof ko earlier that day. At gusto ko ring malaman kung halang ba ang kaluluwa ni SS (special someone). Biro lang, gusto ko lang makilala pa siya! Medyo napatagal nga siguro kami at medyo parang may nalunok akong megaphone kung magbasa. Biglang sinita kami nung babae sa customer service, "PAKISARA YUNG LIBRO!" in front of the many people! Ipamukha bang wala kaming pera sa harap ng madla.

Nakakasira ng dangal! Galit ako sa National Bookstore! Buti pa sa Powerbooks, may upuan pa sila na talaga namang napakacute. Sayang lang at hindi ko na-experience yun!

Umeffort ako kahit hate blog to!

Comfort Room

2008-11-18T19:37:00.007+08:00

Kakaiba talaga ang energy na nararamdaman ko kapag asa banyo ako. Wag ka ng magtangkang manakot dahil hindi energy ni Satanas ang nararamdaman ko dun.

I just defecated. In tagalog, kakatae ko lang. Medyo stubborn si kuya, kailangan pa ng matindihang tulak para lumabas. Hindi ko nakuha sa simple paggusot ng mukha, o sa pag-ire lang. Kinailangan kong humawak sa pader, sabay tulak + ire + gusot ng mukha. Ah yeah, I'm breaking free!

Kung malakas ang imagination mo, kanina ka pa gumugulong at tumatambling sa kakatawa.

Dito na pumasok yung kakaibang energy na binabanggit ko. Biruin mong nagalaw ko yung dingding ng banyo namin.

Syempre imagination ko lang yun, pero ang galing pa rin. Hindi lang comfort ang naidudulot ng banyo, pati boost sa strength.

P.S.
Theory on the etiology of the word Comfort room
(Wala pa kong naririnig tungkol sa ganitong theory so aangkinin ko muna to)

Oha! Ang haba nyan. Gusto ko lang isingit yung napag-usapan namin noon ni special someone tungkol sa kung bakit comfort room ang tawag sa comfort room.

Um-agree siya sakin na kapag asa CR siya, nakakapag-isip siya ng malalim hindi tulad ng pag asa kama, onting nilay-nilay lang ay mapapateleport ka kagad sa dreamland. Dito, nararating niya ang highest level ng heirarchy of needs ni Abraham Maslow na self-actualization. Dito rin nya nafoformulate ang mga bright ideas nyang sing bright ni Brightney Spears.

Hindi ka naman makapag-iisip ng maayos kung maraming nagpa-process sa utak mo ng sabay sabay sabay sabay, kung may pressure o stressor sa paligid, o kung nacoconscious ka. Nawawala lahat ng pag-iinarting yan kapag asa banyo ka.

Sa banyo napakita mo na ang hubad na katotoohanan ng buo mong pagkatao. Dito malaya ka! At kung free ka (libre ka) comfortable ka, walang alinlangan sa kahit anong bagay. Thus, the word Comfort Room came to life.

Pero wag niyong dibdibin to, tingin ko kasi parehas lang kaming may saltik ni special someone.

My DSL pt 2

2008-11-17T22:37:00.003+08:00

Teka lang. Teka lang... *Hinga malalim*

Nahihirapan na akong magpigil pero sobra na talaga ang katigasan ng mukha ng PLDT. Ironman kayo ba yan? Pang ilang araw na to? Pang ilang linggo na? Hello hello? Serbisyong pang tao lang please! KASING BAGAL PA RIN NG GODFATHER NI PONG PAGONG TONG LINTSAK NA DSL NAMIN!

KAMUSTA YOU? KAMUSTA ME? KAMUSTA US, BALBAS! PLEASE PLEASE PLEASE PAKIBALIK ANG TAMANG SPEED NG PLAN NAMIN!

Ang sweet ng nanay ko

2008-11-15T23:52:00.003+08:00

Naglamyerda sila ng kaibigan niya sa Metrowalk kahapon at napunta sila sa sikat na sikat na bilihan ng dibidi (DVD) doon. Binilhan niya ako ng all time favorite kong movie na Matilda. And yes, hanggang ngayon memorize ko pa pala ang mga linya dun. Hahahaha! Pagkakuha ko palang kagabi sinalang ko na kagad sa dibidi player namin at nanood til I drop. At nagdrop ako kagad, di ako nakaabot sa kalagitnaan dahil atat na atat na yung katawan kong makabawi ng tulog.

At ngayon gusto ko parin bumawi. *zzzzz*

Condolences?

2008-11-11T02:41:00.003+08:00

Patients history + Review of Anatomy and Physiology + Drug analysis + Gordon's Functional Health Pattern = WALANG TULUGAN.

Unang araw ng second semester, lamayan agad!

FYI: 4 am na! -_-

Sa itaas

2008-11-09T12:30:00.003+08:00

Matagal ng bumabagabag sa akin ang tanong na what is up? Ano ba talaga ang totoong ibig sabihin nito? Parehas lang ba ang kahulugan nito sa mainstream conversation starter na msta n u?

Pinagpapawisan talaga ang kaluluwa ko kapag tinatanong ako niyan. Hindi ko masisid sa kaibuturan ng kokote ko ang sagot dyan. Kaya naman ako nothing much na lang ang sinasagot ko para naman hindi obyus na tiga baryo ako at sadyang ignorante sa mundo.

My DSL

2008-11-06T11:51:00.006+08:00

Gusto ko sanang murahin yung technician na nagpunta dito nung isang araw para ipahayag sa kanya ang poot na nararamdaman ko sa pesteng serbisyo nila (ng PLDT). Buti nalang I am living a new life now, at sinusubukang burahin ang lahat ng mali sa buhay ko, kung hindi malamangan sunog ang eardrums niya sa mga maririnig niya mula sakin.

Pero syempre nagjojoke lang ako. May respeto ako sa matatanda kaya naman opo lang ako ng opo sa mga sinasabi niya. Bonus nga dahil magaling magpatawa at mang-uto si kuya technician kaya naman nakipagkwentuhan pa ako sakanya ng bahagya.

Hindi ko alam kung kasama sa training nila ang mambola ng mga customer na nagrereklamo sa serbisyo nila pero umepek naman sakin.

SOP # 1:
KT (kuya technician): Wala kang pasok?
Aia: Wala po. Sa Monday pa po start ng klase namin.
KT: Ah. Bakit?
Aia: Late po kasi kaming pinagsembreak.
KT: Hayskul ka ba?
Aia: Hindi po. College na po. 3rd year.

WOW! MUKHA PA KONG HAYSKUL! :))

SOP # 2:
KT: Kaanu-ano mo si Izza?
*turo sa picture na malapit sa computer*
Aia: Mommy ko po yun.
KT: Hindi, yung nasa kaliwa.
Aia: Ako po yun!
KT: Akala ko si Izza.
Aia: *tawa*

*nung palabas na ng gate si KT*
KT: Kamukha mo talaga si Izza Calsado.

Ewan ko a. Tingin ko talaga kasama sa training nilang "steps sa pagpapalambot ng puso ng naghihimutok na customer" ang mga hirit na ganyan. Kung nanay ko siguro ginanyan niya, baka napagluto pa siya ng Chicken Adobo espesyal.

Nak ng pusit naman o

2008-11-03T15:58:00.004+08:00

Ganang gana pa naman ako magkwento ngayon, biglang nasawsaw pala yung laylayan ng PJ's ko sa wiwi sa CR. Kadiri! Nangangamoy old man na bed wetter(?) ako. Hanube!

P.S. Ang kapal ko. Solo ko ang bahay ng pinsan ko. Andito pa rin ako, di nagpapatinag sa pag iinternet kahit na umalis na siya at ang tito ko. Hahahah.

The thick line between girls and boys

2008-10-27T19:44:00.003+08:00

Ka-chat ko kanina ang kaibigan ko. Napag-usapan namin ang pagkakaroon niya ng gelpren. Nakantyawan ko kasi ng pagiging torpe. Natrauma lang naman daw siya kaya ayaw na muna niya sumabak sa larangan ng pagiging boypren. Masaya na daw ang date date lang.

Francis: oo dami chikas dun
Aia: torpe ka naman e
Francis: ano yan issue? walangya to. hahaha. paano mo nasabing torpe ako?
Aia: joke lang yun
Francis: ayoko lang talaga na mag gelpren muna. taena nakakatrauma e. hahaha. yung padate date nalang muna. masaya pa walang obligasyon.
Aia: MASAYA NGA YUN. though hindi ko pa nararanasan yung ganun
Francis: hahaha. pangit sa babae. di bagay.
Aia: andaya talaga ng mundo. fair lang yun. kayo date date. dapat kami rin pwede.
Francis: hahahah. di bagay.
Aia: bat naman? gender equality lang yun.
Francis: di bagay sa inyo. hahaha.

Naiinis ako! Alam ko mababasa mo 'to dahil ipapabasa ko 'to sayo mamaya pagka-online mo. Hahahah! Joke lang. *hug*

Pero bakit ganun? Ipakita niyo nga sakin ang dahilan bakit pangit tignan sa babae ang pa-date date lang at sa lalaki okay lang? Madaya diba? Madaya madaya madaya!

Galit ako! *kunyari* Hahahaha!

[edit] Binasa na ni Francis ang blog. Hahaha! Natuwa.:p At sinagot ang tanong ko.

Francis: bakit nga ba hindi bagay? Siguro mas nirerespeto kasi ng lalaki ang mga babae kaya mataas tingin nila sa kanila. siguro sa lipunan natin nirerespeto ang babae sa pagiging malinis. o diba? mataas kasi tingin ko sa mga babae.

Hindi ko na itutuloy kasi nag self-pity na siya.:p Hahaha! Peace Franz! [/edit]

I don't wanna wait anymore

2008-10-25T00:37:00.002+08:00

Pero kailangan...

Dahil wala pa kaming internet. Well meron pero dahil sinakluban kami ng kamalasan pagdating sa mga serbisyo ng PLDT. 475kb downloaded in 5 mins. KAMUSTA? Pero tsaka na ang mga kwento.

Gusto ko lang sabihin na nakakafrustrate dahil gustong gusto kong kumanta pero paos ako.

FYI: HINDI MAGANDA BOSES KO PERO ENJOY AKO KUMANTA! HAHAHA!

P.S. Asa kapitbahay pa ko (pinsan) dapat na pala akong umuwi at mag adik sa GG! Hahaha.

Usapang hapagkainan

2008-10-19T14:18:00.005+08:00

Title: Click

Nanay: Palit na tayo ng TV.
Aia: Ayoko nga.
Nanay: *tawa* Porket may remote na TV mo e no? *tawa*
Aia: Bilhin mo na kasi yung binibenta ni manong.
Nanay: Pangit naman kasi ng itsura e.
Aia: Okay lang yun! Ibabato lang din naman ni dadi yun kapag nag-away kayo e.
Nanay & Aia: *TAWA*

Title: China o Finland? No daldalan!
*habang nananaghalian*
Aia: Ma may gagawin ka sa kwarto niyo?
Nanay: Meron. Magcocomputer.
Aia: Doon nalang ako mag-aaral, init sa kwarto ko e.
Nanay: Sige.
Aia: Wag mo ko dadaldalin a?

Matapos mananghalian...

*asa kwarto na nag-aaral*
Aia: Ma, pahiram ng selepono mo.
Nanay: *abot ng cellphone* Bakit?
Aia: Tignan ko lang saang bansa ginawa ito.
Aia: *balik cellphone*
Nanay: Tapos na?
Aia: Opo. Finland din ma. Parehas tayo.
Nanay: O wag mo na kong daldalin, mag-aaral ako. *ngisi*
Aia: Ekekek!

Fact # 1: Ang TV ko sa kwarto, at ang TV nila sa kwarto nila ay parehas wala ng remote. Parehas nabiktima ng tatay ko. Pero nakabili na si inay para sa TV ko, kaya gusto niyang makipagpalit. Haha.

Fact # 2: Mas madaldal nanay ko sakin. *Period*

'Good' morning

2008-10-16T22:06:00.002+08:00

Pumasok ako kanina para kumuha ng clearance. Wala pang isang minuto nakuha ko na ang clearance ko. Bumyahe ako ng halos isa't kalahating oras para sa isang minutong pagkuha at pag-abot ng clearance ko sa presidente namin. I-times two mo pa dahil hindi pa balikan yang 1 hour and 30 minutes. 'Good' morning no?

Kung isang ordinaryong araw to, buong araw nakakunot ang noo ko. Pero hindi, magdamag akong nakangiti! Umagang kay libog. Yan ang 'good' morning.

Sabay kaming pumasok ng pinsan ko. Walang pinagbago, lahat ng makita namin pinagtatawanan namin. Nakatayo kami sa platform ng LRT ng biglang may dalawang nagbabagang kalalakihan ang dumating. HOLY MOLY! Nalaglag ata yung tampon ko kasama ng dignidad ko.

Ang nakakatawa sa pangyayari ay mukhang nahulog din yung saluwal nung lalaki na itago natin sa pangalang grey guy ng makita niya ako. Hahaha! Mahangin kung mahangin pero nagkukwento lang ako.

Kilig na kilig ako. Pero tulad ng kahit anong kwento, dapat laging may flaw. Nanguna tong dalawang lalaki sa pagpasok sa LRT para maka-upo. Nagtagumpay naman sila! Nakaka-turn off dahil ang dami pang nakatayong mga kababaihan. Yung mga ganitong klaseng lalaki pang libog purposes lang talaga kaya naman hindi ko na pinansin, ninamnam ko nalang yung moment.

Mauuna akong bumaba sa pinsan ko. J. Ruiz lang ako, siya Legarda pa. Nangpababa na ako hindi man lang ako nakapagbabay (syempre joke lang to) kay grey guy. Hindi man lang siya nakatikim ng malagkit kong tingin! Hahaha. Pagbaba ko palang nagtext agad ang pinsan ko:

Insan: Gago insan. Sinundan ka ng tingin palabas. AS IN TALAGA! Lumingon pa. HAHAHAHAHA!
Aia: Eeee. We shall see each other again. Sabihin mo sakin saan bababa a?

At yan, yan ang 'good' morning ko! :D

More info: Bumaba sila sa Legarda. Tiga Beda! Kung kakilala mo pala yung mga talent sa kwento ko, wag mo ng ishare sa kanya to. Nakakahiya! Hahaha! Ibigay mo nalang agad yung number ko.:))

Sometimes Happiness, Sometimes Sadness

2008-10-15T15:36:00.005+08:00

Kabhi Khushi Kabhi Gham (Sometimes happiness, sometimes sadness) is a Bollywood film released in the year 2001. It was the highest grossing Indian film overseas til 2006. It climbed up to 3rd place in the British box office within two weeks of release, and maintained its place for over 3 weeks. The film was also thought to have broken the American Box Office Top 10, but this remains uncertain due to a lack of confirmed figures from the distributors. The film was the first Bollywood feature to see a theatrical release in Germany, with German subtitles, a dubbed version was produced, too.

Wag matinag! Punasan ang tumutulong dugo sa ilong. Cinopy-paste ko lang yan dito.

Hindi ko pa napapanood ito ng buo dahil tumatagingting na tatlong oras ng pagbabasa ng subtitle ang tatahakin ko kung gusto kong matapos ng naiintindihan ang pelikulang ito. Wala akong oras (lack of a better excuse), pero gusto kong mapanood to. Typical family-culture-feel-good movie ~~ata~~ to (ayon sa nabasa ko sa plot).

Third year highschool ako nung una kong na-sight to sa mga pinsan ko. Kung medyo kilala niyo kasi mga pinsan ko o angkan namin, may pagka-weirdo talaga kami sa taste sa kung saan saan. At sinasabi kong mahirap kami magkagusto sa isang bagay dahil kinaaadikan talaga namin to, tila ba mga tambay na nag-aadik sa katol.

Tulad ng inaasahan, na-adik nga kami dito. Ako bahagya lang dahil minsan lang ako lumuwas ng Maynila noon kung saan nakatira ang pinsan kong nagpasimuno nito. Kabisado namin ang mga kanta dito, sila karamihan ako dalawa lang. Take note Hindu yung lenggwahe sa kanta na may onting English (HinduGlish)! Bole Chudiyan, Baaja baaja ramji (pauso ko lang yung spelling) at You are my Soniya. Ito ang mga paborito ko dito.

*Bole Chudiyan at Baaja baaja ramji-ito yung asa unahan ng kanta bago yung Bole Chudiyan
*You are my Soniya

Napansin ko lang sa kanila, talaga bang form of pag-highlight nila ang pahanginin ang buhok ng kung sino man ang dapat na bida sa isang eksena? Ito ba ang spotlight nila? O talagang kailangan lang nilang i-emphasize ang buhok ng mga artista nila dahil may sponsor silang shampoo?

Change (pagdadramang nauwi sa pagplug)

2008-10-14T09:24:00.018+08:00

Ang tagal kong nawala sa blogging world, na sikat na palang tawag ngayon ay blogsphere (o may ibang ibig sabihin to?). Bakit ba ako tumigil? Bakit ako nawala?

Paano ba naman kasi nag-disappear din bigla ang mga naging matatalik kong kaibigan sa "blogsphere". M.I.A silang lahat! At ngayon, ang natitira kong inspirasyon, ang nag-iisang idolo ko (no, actually marami silang iniidolo ko) ay nawala na rin. Saan nalang ako huhugot ng inspirasyon ngayon? Nakakalungkot talaga!

Bakit ba kasi kailangang magblog? Ano ba namang napapala mo dito?

Nauso to sa amin noong pers year hayskul ako. Asa Stage V pa ako noon ng developmental stages ni Erik Erikson. Ego Identity VS. Role Confusion. Gusto ko makiuso. Gusto ko gumawa ng sarili kong pagkatao.

Una kong blog ay sa Tabulas. Ito ang nirecommend sakin ng mga ginayahan ko sa school. Nakagawa naman ako ng pangalan dito. Ako ang baby nila! Nakalikom (parang pera lang) din ako ng maraming kaibigan, maraming ate, ati-ate-han, gusto maging ate, pinipilit maging ate. Pero tulad ng kasabihan change is inevitable, nagbago ang lahat. Hindi ko maintindihan kung anong klaseng rocketship ang pumasok sa kokote ng nagmemaintain ng tabulas at pinahirap nya ang HTML / CSS coding nito. Nawalan ako ng gana kaya lumipat ako sa Blogspot.

Hindi ko alam kung bakit kinukwento ko sayo to, pero sige itutuloy ko nalang.

Buhay ko sa blogspot? Malungkot nung una, dahil nilalangaw lang ang blog ko. Hindi alam ng mga cybergeeks na may nag-eexist na ako sa cyberspace. Hanggang sa nagkaroon din ako ng mga kaibgan na hindi ko na alam kung asan na ngayon. Ilang beses rin akong nagpalit ng blog sa blogspot. Nawawala kasi siguro ang essence ng pagsusulat habang tumatagal. Na-tatrap ako sa isang bagay na hindi naman dapat kahulugan.

gising24oras - unang blogspot url; boyfriend related url; pinaka-ayoko sa lahat nagkukwento tungkol sa lablayp ko.
syeting - supposedly secret blog pero walang nangyari.
edikulit - ang blog namin ng matalik kong kaibigan sa cyberspace, si Kaishie na parang kabute nalang ngayon na pagsulpot sulpot sa YM ko.
tutsangkulot - ang pinakanagtagal kong blog; ang naging pinakamabenta; ang pinagsisisihan ko kung bakit ganun nalang ito ngayon; nakakalungkot dahil hindi ko na ito maibalik.

Tulad ng sabi ko, na-trap ako sa isang bagay na hindi ko na malabasan. Ang pagsusulat tungkol sa lablayp ay parang pagpasok sa isang blackhole. Hindi ka na makalalabas kahit na maintindihan o masolb mo pa ang lahat ng problems sa Quantum Mechanics. Na-trap ako dyan! Habang tumatagal puro tungkol nalang sa boyfriend ang na ikukuwento ko. Nakaka-umay din. Pati ang mga kaibigan at mambabasa ko nawawalan na ng gana hanggang sa... nagdisappear nalang din ako.

Hindi ko alam kung anong patutunguhan ng blog post na ito...

Ngayon nagbabalik ako. Nakakita nanaman ako ng inspirasyon! At pinapanalangin kong wag itong mauwi sa trahedya na nangyari sa blog ni Mr. D (ang masalimuot na pagbura niya nito). Kwentong barbero. Turista pa ko sa page nya! Alam kong matagal na syang nageexist pero ngayon lang ako nagawi sa parte ng cyberspace na ito. Master Marcus Rex II aka 'Badoodles', ang bagong inspirasyon.

Hindi lang puro kwento niya mababasa niyo dito. Para rin itong library ng mga blog sa cryberspace. Paunti-unti kong brina-browse ang mga catalogs niya at naghahanap pa ng ibang magiging inspirasyon.

At ngayon dapat umaalis na ko dahil finals ko pa. Ang haba pa ng aaralin ko. T_T

*Missing In Action.
*Read more about Erik Erikson here.
*More about black hole here.
*Quantum Mechanics

Risk for dehydration

2008-10-13T21:38:00.001+08:00

Ini-LBM ako! T_T

Papaya pt 2

2008-10-12T17:02:00.002+08:00

"It has a high level of hormones that counter libido. :D
Ayon nga kay Ramon Bautista: the anti Horny fruit :D
Peace boss aia :D" - Nivek Serrot

Tulad ng post ko sa multiply, wala lang yan! Yan lang ang talaga unang pumasok sa isip kong salita.

Dalawang buwan nanaman pala ang nakalipas. May sapot na dito sa bago kong tahanan, di ko nanaman nalilinis. Andaming tumatakbo sa isip ko kanina, naglaho bigla. Sayang! Mamaya, reredial ko ulit baka sakaling may sumagot!

In between

2008-07-23T18:37:00.006+08:00

Mahirap umasa dahil kadalasan nabibigo ka lang.

Hindi mo masisisi ang mga taong pessimistic kung bakit sila ganun. May kanya kanyang dahilan yan at may mga pinaghuhugutan, hindi lang ito dahil galit sila sayo, sa mundo, sa buhay o sa sarili nila.

At hindi dahil pessimist ka, wala ng natitirang optimism sa katawan mo. IM SURE!!! Alam kong alam mo yun. Laging merong parte sa hypothalamus mo na nagniningning! Tingin ko mabuti ang naidudulot nito (para sakin). Naglalagay ka kasi ng pag-asa sa sarili pero nag-iiwan ka pa rin ng puwang para sa pagdududa. Way of balancing things kung baga!

Ganun naman dapat diba? So ano na ang tawag sayo kung pessimist ka pero optimist din at the same time? PESOmistic? Parang mukhang pera. OPEmistic? Parang ooperahan.

Walang iba kung hindi... Ewan! Hindi ko talaga alam. Normal? Healthy? Hahahaha! Wala na, korny na!

Speechless

2008-07-12T22:00:00.001+08:00

I could've done better. Nakakainis! Kung kailan tapos na ko tsaka naglabasan ang mga ideas. T_T

Jollitown Hangover

2008-06-29T11:47:00.001+08:00

Ayy naku! Natatawa pa rin ako sa Jollitown na yan. Akalain mong pati ang industriya ng pag-aartista sinasabak ni Jollibee (at ang buong Jollee crew). Syet!!!

Kani-kanina lang nanonood kami ng Kay Susan Tayo (hindi ako kapuso, sadyang nag eenjoy lang ako sa food trip ni Susan). Ang kasunod pala ng palabas na yun ay ang nasasabing controbersyal na Jollitown. Nakakatuwa naman pala yung palabas! Unlike ng mga ibang kiddie shows tulad ng Blues Clues o Dora the Explorer, mabilis ang phasing ng palabas kaya hindi nakakabore panoorin.

Maganda ang topic nila kanina: Ang kadamutan ni Bong! May mga sarili akong experiences sa kadamutan. Hindi nakakatuwa!

Nakakahawa ang kadamutan (in theory). May mga taong nakapaligid sa akin na masasabing kong madamot. Yung iba sa larangan ng pagdadamot sa pagkain ang minamaster, yung iba naman gusto maging all around master sa larangang ito. Kapag nakakasama ako sa mga ganitong klase ng species, nagiging iba ang pakiramdam ko lalo na kapag eating time. Ewan! Nasanay kasi ako na kapag kumakain, parang fiesta lagi. Ang pagkain ng isa, pagkain ng lahat. Kuha dito, kuha dyan. Buraot dito, buraot dun. Halu-halong laway na! Masaya! Sobrang masaya kumain kapag ganyan. Kahit tipong bitin ka sa pagkain, busog ka parin.

May mga iba't ibang klase din ng mga yan. Meron yung tipong: Exhibition A:
1: Pahingi naman nyan. *kukuha ka ng medyo naparami*
2: Uy. Andami naman nyan. Tinitipid ko nga e. Peyborit ko to e!

Meron ding: Exhibition B:
1: Pahingi naman nyan.
2: .....
1: *nagtataka kung pumayag ba o hindi*
2: ....
1: Okay lang ba?
2: *tungo*

Yung sa exhibition A, may kasamang pangongonsensya. Ang hirap tuloy lunukin nung hiningi mo. Yung sa exhibition B, parang utang na loob mo sa taong yun ang pagbigay nya. Parang babayaran mo habang buhay ang paghingi mo sakanya. Parehas hindi nakakatuwa!

Nakakahawa! Nakakainis! Kahit anong pigil mong huwag silang tuluran, magagaya at magagaya ka kapag sila ang nakakasama mo.

Hindi naman ako galit sa mga ganitong klaseng tao. Tingin ko kasi nasapagpapalaki sa kanila yun, sa mga napagdaanan nila. Katatawanan at awa ang nararamdaman ko sa kanila.:|

First week palang to!

2008-06-21T21:46:00.002+08:00

SYYYYEEEETTTT!!! Kamusta naman ang pers week ng third year! @_@ Dyusko. Apat na araw palang hindi na kami magkandaugaga sa mga pinagpapapasa, sa lecture at sa pagintindi sa mga sinasabi nila. Wawawi ang week! Pers quiz, bagsak agad ako. Isang solid na KWATRO! Yum! Sarap kainin!

Pero bumawi rin naman ako sa mga susunod na quiz. Pasado naman parehas! Dang taas naman kasi ng passing grade, dun sa una 75%, sa pangalawa at pangatlo 60%. @_@

Unang duty ko this year ay sa community. I lab da community! Hindi dahil trip ko dun pero dahil malapit sa bahay namin. Isang trayk lang, wala pang 10 min ride. Rapsa!

Haaay! Goodluck sa mga susunod na linggo!

Third year

2008-06-15T19:24:00.003+08:00

Hindi na ako gagaya sa iba na ipopost pa ang aming rotation schedule dahil wala namang saysay at hindi niyo naman maiintindihan. Dyusko po! Sa loob ng isang buwang bakasyon parang nagka-amnesia ako. Matindihan! Hindi na ako marunong mag-aral. Letse! Nakakapangilabot yung orientation. Bawal talagang bumagsak. Ganun ba talaga yun? O mahilig lang talaga manakot ang third year faculty! Syet!!! Pakiramdam ko mawawalan na ko ng social life. Ayy wawawi talaga! T_T

Wowowee

2008-06-13T18:25:00.003+08:00

Alam nyo yung mga iba't ibang klase ng pag acquire ng learning? Basta may ganun, asa notes ko yun pero tinatamad na kong hanapin. Merong mga learning na base from experience. At meron atang dalawang klase pa nyan, yung isa ikaw ang naka-experience then you learned from it at meron naman ang kakilala o kaibigan mo ang naka-experience, shinare nya sayo at you've learned from it.

Sabi nila marami kang matututunan sa experience. Sabi din nila na mistakes are the best teacher.

Bakit ang mga lalaki, hindi nila kayang matuto sa mga mistake ng kapwa nila lalaki? Sabihin nalang natin na tulad ng pambabae! Maraming lalaki ang nagkamali dyan, at sigurado ako na lahat ng lalaki ay may kaibigan o kakilalang nambabae na at nagkamali. Pero bakit karamihan sakanila, well 99% of the population of the guys ((OKAY this is not a valid statistics, Im just overacting) ginagawa parin to. Hindi ba sila pwedeng matuto sa mga karanasan ng mga kakilala o kaibigan nila?

O may bagay lang talaga na sadyang dapat ikaw mismo ang makaranas para matuto?

*Nanonood kasi ako ng Wowowee kanina at Friday the 13th kasi ngayon, tinoyo tuloy ako!

Independence Day!

2008-06-12T19:44:00.004+08:00

Libre sa LRT kanina! Ayos. Akala ko joke time lang yung text message na na-receive ko.

COMMERCIRAL:
*Singing Bee: ...from the Cover Boys!!!
Syet! Akala ko si Victor Basa! Ako'y nasawi. Pero ayos lang, kasama ko naman si Victor Basa look-a-like kanina. Eeeee.:x (Ayy. Kinilig!) Hahahah.

May gusto akong sabihin hindi ko masabi. Siguro kasi gutom na ko! Nakakainis. Kay Victor Basa nanaman umikot ang post ko.

Deep sleep

2008-06-10T16:04:00.004+08:00

Alam mo yung pakiramdam na sobrang lalim ng tulog mo na kahit kuyugin ka ng kuyugin at kilitiin ng kilitiin hindi ka parin magigising? Ganyan daw ang pakiramdam ng mga patay. Under deep sleep lang kung baga!

Bakit kaya kapag tumatawid ako sa hi-way, wala akong takot. "Kung oras mo na, oras mo na!", yan ang lagi kong sinasabi kapag pinag-iingat ako! Tingin siguro nila ang tapang ko at wala akong takot mamatay.

Naaalala ko nung bata ako, tuwing hapon (may certain time na hindi ko na maalala kung anong oras yun) nagmumuni muni ako na sa totoo hindi ko naman talaga gusto. Nagiging otomatik sya kung baga! Ayoko talagang naiisip yun. Yung tungkol sa paano kapag namatay na ko, anong pakiramdam kapag patay na ko, anong gagawin ko kapag patay na ko. Ayokong ayokong sumasagi sa isip ko yan! Natatakot ako. Kumakabog ang puso ng wala humpay. Ilan taon din ata akong ganun. Sakit ba yun?

Sabagay hanggang ngayon naman, takot parin ako mamatay. Kahit mukhang hindi!

Trip kung trip!

2008-05-29T22:10:00.002+08:00

Nagsimula ang araw ng gumising ako ng may super katamaran sa katawan. Ayokong tumayo! Ayokong umalis! Gusto ko lang humilata. Pero no choice, kailangan kong umalis para magbayad ng tuition. Kasi naman... Kasi naman... Kasi naman e!

Pagdating sa bahay, nagbukas agad ng pc. Biglang nagcrave (?) mag edit ng mga photographs na kuha namin kahapon! Humarurot ako papunta sa Solis Manor para kunin ang mga litrato! Success! Pero napatagal ako dun. Nagkakwentuhan. Nagkayayaan! Driving lessons na ito c/o Dian and L. OH YEAH!!! Nakapagstart at napaandar ko ng ep-eks. Dang hirap! Ahay. Pero super achievement na yun.

Dito na nagsimula ang major tripping. Dahil kailangan na talaga namin bumili ng uulamin, pumunta na kami ng shopwise. C.I daw. Change identity! English mode. Bawal managalog!

Mission # 1: Magpuno ng dalawang cart ng mga ginto ang presyong pagkain-slash-bagay. Pero pwede na din kahit hindi!
Grabe ang mga kinuha namin! Wawawi talaga. Sinamahan pa namin ng mga gulay gulay. Buti at hindi pa nagpakuha ng meat at fish! WAHAHAHAHA!

Nagkayayaan ng lumabas. Onti onting naglabasan, biglang lahat kami nag disappearing act!

HONGA PALA!!! Yang promodiser sa Lucky Me a.. *ehem* Turuang mag-english! Sinabi lang ng pinsan ko na hindi sya nakakaintindi ng tagalog, nanahimik na! KEME! Napalayo ako para tumawa e.

Mission # 2: Maghanap ng mga imposible sa tatlong napiling establishments: a. Cafe Cristina, b. Goldilocks at c. Red Ribbon.
a. "Do you have Nescafe 3-in-1?
b. "I saw your ad on tv.. This.. what do you call it.. Velvet cake?"
c. "Do you have Rainbow cake? The cake with pink, violet and white color."

Syet! Ang da best ay yung sa Goldilocks. Todo effort sila magexplain. Yung dalawang establishments, turuan nyong makipagcommunicate in english yang mga crew nyo. Hahahahaha!

Mission # 3: Ekekeke! Joke lang. Wala na.

Super fun day nanaman! :D

YAN TAYO E!

2008-05-28T23:51:00.001+08:00

Photo opt kung photo opt ito! 600+ images. C'MON! Hahahaha! Grabeng kapagod pero sobrang saya. Level up ito para sakin bilang isang litratista. Ang gagaling ng mga modelo ko! Ang galing umimprovise, ang galing kumonceptualize. Jive talaga. At higit sa lahat para silang propesyonal na mga modelo. Hayop sa pose at expression ng mukha. Wala kang masasabi! Lalo na siguro kung nakakuha o meron kaming napaganda mga equipments, ayy.. tatalunin namin lahat ng existing porn at semi porn mags sa entire galazy! HAHAHAHA!

Sinisigawan na ko ng nanay ko! Tsk. Sana mailagay na sa kwarto ko itong PC.

Extended ang enrollment ko bukas. Tsk! Kasi naman. Nakakatamad! Haaay. T_T

Jolly Spaghetti

2008-05-27T13:13:00.000+08:00

Dagdagan mo pa ng French Fries!

Kaninang umaga nanonood ako. Palipat lipat ng channel. Sa Nickelodeon masyadong kid stuff na, di ko na natotolerate. Sa ABS-CBN masyadong madrama. Hindi naman ako interesado sa mga crocodile sa Nat Geo. Bitter naman ako sa nanalo sa Pringles U Pop sa Myx, at hindi ako natutuwa sa kanta MTV (that time!) Lipat lipat lipat lipat. Napunta ako dito sa isang shopping churva channel na nagbebeta ng pang-alis ng varicose veins. Nakakatawa ang pag-dub. Taglish pa ang tupa! Lipat lipat lipat. Hanggang napunta ako sa GMA. Nanood ng Pokemon. Nag-enjoy naman ako! Hahahhaha! Nakakamiss maglaro ng Pokemon. Hahanapin ko sana yung Game Boy ko kaya lang wala na nga pala yung bala ko.

Hanggang sa magpatalastas....

Akalain mong may palabas pala sila Jollibee, Hetty, Chum, etc. sa GMA!!! The Jollitown. Anak ng pating, tawa ako ng tawa! WAHAHAHAHHA!! Tapos biglang nagcrave sa Jolly Spaghetti meal at french fries nila. Dagdagan na din natin ng Ube Ice Craze. T_T

Samsonite

2008-05-26T19:29:00.000+08:00

Tang ina! Letse! Bwisit! Hinayupak! Anak ng... etc. (Lahat ng alam mong existing mura banggitin mo na!)

Umpisa nanaman ng bagong iskul year (well sa June 16 pa). Third year na ako! Third year na! OMIGASHINESS (yak)! Nakasurvive ako sa napakagandang institusyon (pwe!) na walang alam gawin kundi gayahin ang gobyerno ng Pilipinas (go figure)!

At bagong iskul year means bagong section. Kampante ako sa ganito kasi alam kong makakasama ko ang dalawang super lab kong friends. Enjoy pa nga dahil gusto kong nakakakilala ng bagong mga kabatchmate (bilang lang ang mga ka-close ko). Hindi ko kinalakhan ang hindi ko kilala ang buong batch, miski ang buong iskul. Napakalaki naman kasi ng eskwelahan ko simula preschool hanggang high school (biruin mong 49 lang kaming grumadweyt ng hayskul). Syempre pasikot sikot nanaman ako.

Pero may pinanganak na Gian Samson! Pinanganak para gawing kasumpa sumpa ang mga buhay ng mga narsing student ng University of the East Ramon Magsaysay Memorial Medical Center. Wag na kayo magpakwento kung bakit yan ang reputasyon nya samin (or atleast samin ng mga close friends ko) dahil hindi sapat ang 654 days para makalahati ang mga kwento ko sakanya.

1..2..3.. Rebong-Reyes-SAMSON-Santacera-Sinon-Solis...

Lima lima ang hatian sa klase, ganyan sila magrumble at magsama sama ng estudyante bago i-assign sa bagong section (minsan tatlo o apat, basta sure ka na ang mga katabi mo ay ang magiging kaklase mo pa). Since lima lima lang ngayon, nahati ako. NAHIWALAY!!! Naiiyak na ko!

Tapos TANG INA NYA hindi naman pala na sya mag-aaral sa UERM (well consolation narin to sakin) edi sana ako yung panglima. Edi sana kasama ko pa din si Jox at Kela (Santacera, Sinon respectively). At sana hindi ko kaklase ngayon si Zalou Debil. Kung minamalas malas ka nga naman talaga!

*Gulong ng palad... gulong ng palad...*

TAENA!!!!

USO ba?

2008-05-18T21:36:00.000+08:00

Bakit uso baklaan ngayon? Nauna ang Coffee Prince, tapos yung Hana Kimi.. Ngayon pati si Victor Basa sinasabak nila sa mga ganung palabas!!! How dare them!

Galit ako!

Ginagawa nilang bakla si Victor Basa! Hindi ito makatarungan!!!

Escort Service

2008-04-03T19:15:00.000+08:00

Nung kamakailan kinuha ako nung kamag-anak ko para maging date nya sa grad ball nila. Pagkabalita pala sakin nito una ng pumasok sa isip ko 'LOSER'.

At yes, hindi nga ako nagkamali! My uncle is the biggest loser of the entire school!!! Yak! YAK! YAK talaga. Hindi ko lubos maisip kung bakit nagpaka good samaritan ako. Hinding hindi na talaga ito mauulit! Hindi na talaga! NO NO NO DARLING! >_<

Papasok na ko sa bahay

2008-03-24T09:20:00.000+08:00

Ano kaya kung nag-audition ako para makapasok sa bahay ni kuya?

Matatanggap kaya ako?

Kaya lang wala akong talent....

Ngingiti nalang siguro ako!

Mukha talagang masaya sa loob...

...lalo na yung atensyon na makukuha mo!

Tingin ko dapat akong kunin ni direk Dyogi!

Para for a change may isang ordinaryong taong papasok dun. Lahat kasi sila may drama sa buhay...namatayan, iniwan, tinakwil, pinagkaitan. Ako... ako ang magiging TYPICAL GIRL ng Antipolo. Hindi kaya mas maraming makakarelate sakin dun na tigasubaybay? Ang hinagpis ng gaya ko ay hindi pa naipalalabas sa madla. Bebenta ako dun!

Nyemas kasing pila yan e!!! Hindi ko kinaya.

Dulot ng inggit

2008-03-22T20:30:00.000+08:00

Sana mapanindigan ko ang aking muling pagbabalik. Bumisita ako sa mga ilang blogs na regular kong binabasa nung active pa ko sa likhang mundong to. Onti nalang ang buhay sa kanila (yung blog a). Nakakamiss magbasa at tumawa sa mga daing at reklamo nila. Nakakamiss sila.

Sa ngayon wala naman akong maikukwento dahil bakasyon at nasa bahay lang ako. At tulad ng dati, internet lang naman ang masasabi kong "social life" ko.